એવો એક દિવસ આવશે? June 27, 2007
Posted by pravinash in : ટુંકી વાર્તા , 3 comments
કોમલ જ્યારે કેતનની પાછળ સ્કુટી ઉપર બેઠી હતી ત્યારે મનમાં કેટ કેટલાં ઉમંગો ભર્યા હતા. તે વીસ વર્ષની અને કેતન ત્રેવીસ વર્ષનો. આજે બંને જણા ઘર છોડીને જઈ રહ્યામ હતાં. ઘરનાં વડીલોને સમજાવવાના બધામ જ પ્રયત્નો નિષ્ફળ નિવડ્યાં હતાં. કોમલે માત્ર ગળામાં સાદી મોતીની માળા અને હાથમાં કાચની બંગડી પહેરીને કેતનની પાછળ બેઠી હતી. તેને શંકા હતી કે તેના વકીલ પિતા કેતનને ચોરીના બહાનામ હેઠળ જેલભેગો ન કરે.
કોમલ નો કેતન પહેલો પ્યાર હતો. માત્ર જુદી ન્યાતના હતા તેથી બંનેના વાલીઓ ને વાંધો હતો. એકબીજા નાં પ્યારમાં મશગુલ કોમલ અને કેતન દુનિયાની પરવા કર્યા વગર ભાગી છૂટ્યાં.રાતના સિનેમા જોવા જવાનાં બહાને કોમલ ઘર બહાર નિકળી ગઈ. નક્કી કર્યા મુજબ કેતન સાથે ભાગી નિકળી. બાર સાડાબાર સુધીતો કોઈને ગંધ આવવાની જ નહતી. ત્યાં સુધીમાં તો બંને જણા ખૂબ દૂર નિકળી ગયા હતા.
ભાડાની ટેક્સીમાં આગળનો પંથ કાપી રહ્યાં હતા. જરૂરિયાત પુરતી બંને જણા વાતો કરતાં હતા. ખબર નહી કેમ કરીને ટેક્સીવાળાને ગંધ આવી ગઈ. બંને પ્રેમ પંખીડાને સહાય કરવાને બદલે અડધે રસ્તે ઉતારી મૂક્યા.
કેતન, કોમલને ધીરજ બંધાવતા બોલ્યો ‘કોમલ તુ જરાય ચીંતા નહી કરતી, રાત જેમતેમ પસાર કરી સવારે જે પણ ગામમાં હોઈશું ત્યાં આપણે બંને કોર્ટમાં જઈને લગ્ન કરી લઈશું. પછી આપણાં માબાપ આપણને કશું નહીં કરી શકે ’
કોમલને કેતન ઉપર ગળા સુધી વિશ્વાસ હતો. એતો કેતનને ગળે વહાલથી બાઝી પડી. બંને જણાં રાતનાં અંધારામાં દીવા દેખાતા હતા એ દીશામાં ચાલવા લાગ્યા. સાચો પ્રેમ નીડર હોય છે. ભીતી તેમની નજીક ઢુંકતી પણ નથી. બંને જણાએ હિંમત કરીને કો‘ક અજાણ્યાનું બારણું ઠોક્યું. ઘડિયાળમાં રાતનાં ત્રણ વાગ્યા હતા.
સુનિતા બહેને બારણુ ખોલ્યું. હાથમાં હાથ પરોવીને ઉભેલા કોમલ અને કેતનને જોયા. ખૂબ સરળતાથી કોમલે પરિસ્થિતિ વર્ણવી. સુનિતાબહેન, સામાજીક કાર્યકર હતાં. તેમને આ બંનેની વાતમાં વિશ્વાસ બેઠો. ખબર નહીં કેમ તેમને તેમાં સત્યનો રણકો સંભળાયો. આ બાજુ કોમલના વકીલ પિતાશ્રીએ પોલિસનાં બારણાં ખખડવી તેમની મદદ માગી. કેતનનાં મા એકલા હોવાથી સવાર પડવાની રાહમાં રાત ગાળી.
સુનિતાબહેન, કેતન અને કોમલને સવારનાં પહોરમા ઉઘડતી કોર્ટે સિવિલ મેરેજથી જોડી દીધાં.
કેતનનાં મા ને તો સમજાવાયા પરંતુ કોમલનાં બાપુજીએ કોમલનાં નામનું નાહી નાખ્યું.
તેમનો અસ્વિકાર કોઇને નડતો નહોંતો ફક્ત બળજબરી મનને ડંખતી હતી.. તેઓ માનતા કે એક દિવસ આવશે જ્યારે કોમલ પસ્તાશે અને કોમલ માનતી કે એક દિવસ આવશે ને પપ્પને મનાવી લઇશ…
તમે શું માનો છો?
એવો એક દિવસ આવશે?
જિવન એક ખેલ છે June 23, 2007
Posted by pravinash in : કાવ્યો , add a comment
ભલે ને અમે કાળી મજૂરી કરતાં
અમારા મુખ પર હાસ્ય ના વિલાતાં
અરે સાંભળો આ જિવન તો એક ખેલ છે
અમારો શું વાંક કે અમારા આ હાલ
માતા પિતા અમારા જુઓ બેહાલ
હા આ જિવન તો એક ખેલ છે
ભણવું હોય છતાં રોટલા ખાતર
નાના ભાઈ બહેનોની હંસી ખાતર
આ જિવનનો ખેલ ખેલવો છે
જો તમારા દિલમાં પ્યાર હોય
અમારા માટે જો ભાવ હોય
આવો આ જિવન ખેલમાં સામિલ થાઓ
ખેલમાં હાર પણ હોય યા જીત
કિંતુ ખેલ ખેલમાં પામીશું પ્રીત
અરે સાંભળો, આ જિવન એક ખેલ છે
બાળક કોને કહેશો June 22, 2007
Posted by pravinash in : ચિંતન લેખ , add a comment બાળક તો ફૂલથી કોમળ હોય.
પ્યારથી છલોછલ ભરેલું હોય.
લાગણીઓથી ઉભરાતું હોય.
ઉમંગથી થનગનતું હોય.
પ્રશ્નોથી ઘેરાયેલું હોય.
નિર્દોષતા તરબતર હોય.
આનંદના અવધિમાં તરતું હોય.
ઘમંડ-પાખંડ June 19, 2007
Posted by pravinash in : Uncategorized , 2 comments બંને પ્રભુને અપ્રિય છે.
ઘમંડઃ માટીના પૂતળાં શાના પર ઘમંડ.
પાખંડઃ જેના આચરણથી માંહ્યલો નારાજ.
ઘમંડઃ નાની નજીવી વાતોમાં પોરસાવવું.
પાખંડઃ ખોટો દેખાડો, ફુગ્ગા જેવો.
ઘમંડઃ અહંકારનો પ્રાણવાયુ.
પાખંડઃ ખંડનો ચોથો ભાગ.
ઘમંડઃ અસત્ય, અરાજકતા, આંધાધુંધી ફેલાવે.
પાખંડઃ વિદા કરો, શાંતિ સ્થપાયે.
ઘમંડઃ પાખંડઃ બને સમાન રીતે હાનિકર્તા છે.
ઘમંડઃ પાખંડ બંનેનો ત્વરિત ગતિ એ ત્યાગ કરો.
ઘમંડઃ પાખંડઃ બંનેમાંથી એકને પણ પ્રોત્સહાન ન આપો.
ટિખળ
Posted by pravinash in : હાસ્ય રસ , 1 comment so far
અરે ભાઈ શું કરવું? આ અમારા ટિખળભાઈ છે ને તેમને ટિખળ કરવાની આદત.
પણ જો કોઈ એમની ટિખળ કરે તો તેમને વાંકુ પડે.
એકવાર અમારે ત્યાં ગામડેથી કંકુબેન આવ્યા. નહાવા ગયા ચોકડીમા ઠંડા પાણીનો
નળ બતાવીને કહે આ ખોલશોને માસીબા ગરમ પાણી આવશે. ભર ઠંડીનો સમો હતો
બિચારા માસીબા ઠરી ગયા. બીજી નાની એક બે ટિખળ કરી. માસીબા ભલે ગામથી
આવ્યા હતા. ગમાર ન હતા. છીંકણીની ડબ્બી સાથેજ હોય. એવી સારયમાંયની
છીંકણી સુંઘતા. તેમને તો ટેવ હતી.
ટિખળભાઈને પાઠ ભણાવવો હતો. ખૂબ દાબીને ભરી. અને ટિખળભાઈ પાસે પહોંચ્યા.
ભાઈલા’ આ ડબરી ખોલી દેને’. ડબ્બી ખૂબ સહેલી રીતે ખૂલે તેવી હતી. ટિખળભાઈ એટલું
બધું જોર કર્યું કે છિંકણી ડબ્બીમાંથી બહારપડીને એટલી બધી ઉડી કે તેમની છીંકો વીસ
મિનિટ સુધી બંધ ન થઈ. માસીબા તાળી પાડીને કહે, મેર મુઆ મને હસતો હતો. લે
લેતો જા. ગુસ્સામાં લાલચોળ ટિખળભાઈ એલફેલ બકવા માંડ્યા.
ત્યારથી ટિખળભાઈને પાઠ ભણવા મળ્યો. જો ટિખળ કર્વી હોય તો સહન પણ કરતાં
શીખો.
વીણેલાં મોતી
Posted by pravinash in : વિણેલા મોતી , 1 comment so far૧. જ્ઞાનવિનાની ભક્તિ એટલે ભાવનાની આતશ બાજી.
૨. ભક્તિ વિનાનું જ્ઞાન એટલે કોરું ધકોર પાંડિત્ય.
૩. જ્ઞાનીનું જ્ઞાન ભક્તિ સંગ ડોલે.
૪. જ્ઞાન અને ભક્તિનું મધુર મિલન
એટલે
સોનાને મળે સુગંધનો સથવારો.
૫. જ્ઞાન વિનાની ભક્તિ પાંગળી.
૬. ભક્તિ વિનાનું જ્ઞાન આંધળું.
પાપા (father’s Day) June 17, 2007
Posted by pravinash in : વિણેલા મોતી , 1 comment so far ઘરમાં પ્રવેશતાં તમારા નયનોમાં
પ્રેમની ઉષ્મા ભાળી
તમારા ગાઢ આષ્લેશમાં હ્રદયની
વિણા ગુંજી ઊઠી
વાણીના વહી છતાં સંદેશાની
આપ લે થઈ
બસ પાપા તમારો પ્યાર મુને
જિવનનું ભાથું સાંપડ્યું
વરસાદ
Posted by pravinash in : હાસ્ય રસ , 1 comment so far નાનકોઃ મા વરસાદ આવે છે.
માઃ {કાનમાં જરાક બહેરી}
કોનો સાદ આવે છે? મને સંભળાતું નથી.
નાનકોઃ મા,મને છત્રી આપ.
માઃ હા, બેટા સોળ દુ બત્રી.
નાનકોઃ મા, ધ્યાન આપ અને બરાબર સાંભળ.
માઃ લે બરાબર કહું છું. સાંકળ વાસી દીધી છે.
નાનકોઃ થાકી ને. સારું મા હું હવે કાઈ નહી બોલું.
માઃ સારું બેટા, તું સૂઈજા હું તને ઓઢાડું.
નાનકોઃ હારી થાકીને વરસાદમાં પલળતો ઘર
બહાર દોડી ગયો.
છત્રી લેવાનું સાવજ વિસરી ગયો.
सत्यमेव जयते June 13, 2007
Posted by pravinash in : Uncategorized , 1 comment so far सत्यमेव जयते
असत्यमेव पराजयते
शांतिमेव जिवते
अशांतिमेव मृतवते
प्रेममय रमते
प्रेमहीन खोते
ज्ञानमेव लभते
अज्ञानमेव आथडते
चेतनामेव गति करते
आलस्यमेव रूकजाते
रागमेव खुश रहते
द्वेशमेव दुखी होते
अव्यक्तमेव तैरते
व्यक्तमेव डूबते
પંચશીલ June 11, 2007
Posted by pravinash in : ચિંતન લેખ , 3 comments ૧. તમને અને તમારા પરિવારને પ્યાર કરો.
૨. તમારા પર વિશ્વાસ રાખો.
૩. જ્ઞાન અને વિદ્યા નો આદર અને આગ્રહ રાખો.
૪. જિંદગી સૌજન્ય અને પ્રમાણીકતાથી ભરો.
૫. જિંદગીનું નામ છે પરિવર્તન, આવકારો.