Archive for June, 2010

તારો ખૂબ આભાર

June 30th, 2010
જીવતરની જીજીવિષા  કાજે તારો  ખૂબ આભાર
પ્રેમાળ માતાપિતાને કાજે તારો ખૂબ આભાર
શ્વાસની આવન જાવન કાજે તારો ખૂબ આભાર
સઘળી ભૂલોને સહવા કાજે તારો ખૂબ આભાર
સુંદર પ્રભાતના પુષ્પો કાજે તારો ખૂબ આભાર
પ્રગતિમાં પ્રેરકતા કાજે તારો ખૂબ આભાર
પરિવારમા સ્નેહને કાજે તારો ખૂબ આભાર
ધિરજની ગંભિરતા કાજે તારો ખૂબ આભાર
સ્નેહની સરવાણી કાજે તારો ખૂબ આભાર
આપત્તિમા સાંત્વના કાજે તારો ખૂબ આભાર
સમૃધ્ધિમા સમતા કાજે તારો ખૂબ આભાર
વાણીમા વહાલ કાજે તારો ખૂબ આભાર
હ્રદયની વિશાળતા કાજે તારો ખૂબ અભાર
વેદનામા કોમળતા કાજે તારો ખૂબ આભાર
નિવૃત્તિમા પ્રવૃત્તિ કાજે તારો ખૂબ આભાર
મારગડો ચીંધવાને કાજે તારો ખૂબ આભાર 
  

મને શું ગમે?

June 28th, 2010

નાક નકશો સુંદર દીધાં મને તારા જેવું થાવું ગમે

ખિલૌના ઝાઝા દીધા મને તારી સંગે રમવું ગમે

આંખ કાજે અંજન દીધા મને તારું કાજળ નયણે ગમે

ગાડી વજીફા બંગલા દીધા તારે મંદિરીયે વસવું ગમે

ઢોલિયા છત્ર પલંગ દીધા તારી શૈયા પર સુવુ ગમે

ફરસાણને પકવાન દીધા તારા ભાણામા જમવું ગમે

ક્રોસને પારકર પેન દીધી મને તારી કલમે લખવું ગમે

સુહાના સ્વપ્ન દીધા મને ખુલ્લી આંખે તારું દર્શન ગમે

વિચારોની વણઝાર દીધી  તારા ધ્યાનમા બેસવું ગમે 

વણમાગ્યે તેં ઘણું દીધું મને તારા સાન્નિધ્ય શાંતિ ગમે

મન ભરીને પ્યાર દીધો મને તારા સ્નેહની છાંવ ગમે

જગમા આવી ભૂલી પડી તારા ચિંધ્યા માર્ગે ચાલવું ગમે

હાથમા હાથ ગ્રહી તારો મને અનંતની યાત્રાએ જાવું ગમે

તારે શરણે આવી છું મને તારા ચરણોમાં સ્થાન ગમે

હસવાની મનાઈ

June 28th, 2010

 નાની બેબીઃ  દાદી હું પડી ગઈ મને વાગ્યું.

     દાદીમાઃ  બેટા ઠંડા પાણી નીચે હાથ રાખ.

         બેબીઃ હા, દાદી હવે સારું છે. ઉપર

                     રબર બેંડ લગાવી દે.

                      (Band aid)

વિણેલા મોતી–

June 23rd, 2010

                  વિણેલા મોતી– આજનો સુવિ્ચાર

          ઓથ એની લેવી જે વખત આવે દગો ન દે

          પછી ભલેને તે પથ્થર પણ કેમ ન હોય.

હાઈકુ

June 23rd, 2010

   બોંબ ફૂટ્યો

બસમાં નિર્દોષોની હત્યા

  સ્મશાન શાંતિ

                                                          જનમ ધર્યો

                                                      દિકરો કે દિકરી

                                                     અણમોલ સોગાદ

બચપણ સુહાનું

માની ગોદ જાણે

મમતાનો સાગર

                                                         તરૂણ થનગને

                                                વિચાર આશા મહત્વકાંક્ષા

                                                          મુંઝવણ ભાથામાં

જુવાની દિવાની

સાહસ જોશ પ્યાર

બસ ઝંપલાવો

                                              પ્રૌઢાવસ્થાના તારણ

                                              અન્યને દે શિખામણ

                                             જીવવાની જીજીવિષા

મૃત્યુ નિશ્ચિત

સરવાળા બાદબાકી કરો

ચોખ્ખી કિતાબ   

ગધેડાની પૂંછડી

June 18th, 2010

ગધેડાની પૂંછડી દોરવાની રમતમાં ‘પમી’ પહેલી આવી. તાળીઓની

ઝડી વરસી . સરસ મઝાનું ઈનામ મળ્યું. આનંદ માતો નહતો.બચપનની

સુનહરી યાદોમાં ખોવાઈ જવાની મઝા છે. એકલા બેઠા હોઈએ અને હસી

છૂટી પડે. જો સામે કોઈ બેઠું હોય તો પાગલમાં જ ખપાવે.

                    આજે વરંડામા બેઠી પમી બાળપણની ગલીઓમાં આંટા મારતી

હતી. ઘણી વખત થતું પ્રભુ બાળપણ લાંબુ કેમ નથી આપતો. પણ સત્યતો

એ છે કે બાળપણ હોય ત્યારે જલ્દી મોટા થવું હોય છે.  જે છે તેનો આનંદ

લુંટવાને બદલે જે નથી તેની પાછળ આંધળી દોટ એ મનુષ્યનો સહજ સ્વભાવ

છે.

           વાત આડા પાટા પર ઉતરી ગઈ. હા પહેલી આવી, મુખ પર હાસ્ય પણ

અંતર કાં ડંખે. જે કહીશ તે સત્ય કહીશ હવે આ ઉંમરે તે છુપાવવાનો કાંઇ મતલબ?

૧૫ જણા એ રમતમાં ભાગ લીધો હતો. દરેકને આંખે બે પટ્ટા બાંધવાનું કામ મોટી

ઉમરના  ભાઈઓ કરી રહ્યા હતા. મારો ક્રમ ૧૦મો હતો. હજી સુધી કોઈ બરાબર

પૂંછડી જગ્યા પર દોરી શક્યું  ન હતું. મારો વારો આવ્યો, માથું દુખે એટલો સખત

કસીને પાટો બાંધ્યો હતો. આંખ બધ હતી. જેવો મારો વારો આવ્યો. બે હાથ લંબાવીને

ચાલતી હતી. આંખ ખોલવાનો પ્રયત્ન કર્યો. જરાક ખુલી અને બોલો ક્યાંકથી સુર્યનું

કિરણ ઘુસી ગયું. આનંદ થયો જરાક દેખાતું હતું જે પૂંછડી દોરવા માટે ઘણું હતું.

            ગધેડાના ચિત્ર પાસે આવી. ખોટા ખોટા હાથનું માપ લીધું તેમા ડોક ઊંચી

થઈ અને દેખાઈ ગયું. તો પણ થોડીવાર નાટક જારી રાખી અંતે પૂંછડી દોરી.

 જગ્યા ઉપર ઉભી રહી અચાનક તાળીઓનો ગડગડાટ મેં પાટો ખોલી નાખ્યો.

બધાએ અભિનંદન આપ્યા અને પ્રથમ વિજેતા જાહેર થઈ. મુખ પર આનંદ

પણ અંતરને ખબર હતી. વિજયના આનંદમા સત્ય કહેવાની હિંમત ન બતાવી

 શકી ઘરે ઈનામ લઈને ગઈ પણ માનશો ‘મા’થી છુપુ ન રાખી શકી. મમ્મી તથા

મોટાઈ બંનેને કહી દીધું. તેઓ મારી સત્યપ્રિયતા પર ખુશ થયા.

           એ ઈનામ જોઇને મને કદીય આનંદ થયો ન હતો———-      

પપ્પાજી

June 17th, 2010

 તમે છો ખૂબ વહાલા મારા પપ્પાજી

 તમે હતા તો આજે હું છું પપ્પાજી

 શિખામાણ સઘળી યાદ છે પપ્પાજી

તમારી ખુમારી આજે વિચારું પપ્પાજી

પરિસ્થિતિને કુશળ સંભાલે પપ્પાજી

પ્યારથી સહુની સાથે વર્તન પપ્પાજી

તમારી અદા કેવી અનેરી પપ્પાજી

તમારું શાણપણ રાહ બતાવે પપ્પાજી

તમારો ગુસ્સાનો વારસો પામ્યો પપ્પાજી

ગર્વથી આજે શિર છે મારું ઉંચુ પપ્પાજી

પરિવારને  તાંતણે બાંધી રાખ્યું પપ્પાજી

મા તુમ વિણ આજે સુની પપ્પાજી

તમારા ચરણે શિર ઝુકાવું પપ્પાજી

પ્રેરણાનો સ્તોત્ર બની રહ્યા પપાજી

   જેણે પાપા ગુમાવ્યા છે એ બાળકને આજે પાપાની યાદ સતાવે છે.

ખોરડું-મકાન

June 15th, 2010
              છાણ ગારો લીંપીને બનાવ્યું ખોરડું
             ધીરે ધીરે કામ ચાલ્યું થઈ ગયું મોડુ
              માયા વળગી એવી કે લાગે રૂપાળું
              નહી ટીવી કે ફ્રીજ તોયે મોહ્યું દિલડુ
             કિલકિલાટ હાસ્યથી આનંદે ઉભરાતું
             પસીનાની કમાઈના તેજે જળહળતું
            અડીને થયું એ ઈંટ સિમેન્ટનું મકાન
            કાળા ધોળા કરીને વળી નીચે દુકાન
            માલમલીદા વેચે તોયે સઢ ના સુકાન
            દાકતરના આંટા વધ્યા થયા પાયમાલ
           મહેનત સચ્ચાઈ પસીનાના તેજે ખોરડું
           બેઈમાનીના પૈસે   ડગુમગુ એ મકાન
          ઘર તો ઘર છે લાંબો વિચાર કરીજો
          પાયામા સજ્જનતાનો સિમેન્ટ ભરીજો

હસવુ કે રડવુ

June 14th, 2010
હસવુ કે રડવુ, ઘણી વખત એ નક્કી કરવું બહુ જ
મુશ્કેલ છે. હસવાના સમય આંખ દગો દઈને નિતરે
અને રડવાને ટાંકણે ખડખડાટ હસી પડાય.
       જ્યારે કેળાની છાલ પગ નિચે આવે, કેડ ભાંગે
ત્યારે કોઈ જોઈ નથી ગયું. એવા ભાવ સાથે આજુબાજુ
 નજર ફેરવી  કઢંગી હાલત જોઈ ,દર્દ વિસરી હસી પડાય.
              બાજી જીતતા હોઈએ, કસીનોમા સ્લોટમશીનમાં
પૈસા રણકતા હોય, ત્યારે આનંદ થવાને બદલે આંખમાંથી
બે આંસુ સરી પડે. એ આંસુ હોય ખુશીના પણ ત્યારે હોવું
જોઇએ મુખ પર હાસ્ય.
            આવું તો જીંદગીમા અનેક વાર અનુભવ્યું છે.
સારું છે હસવા કે રડવા પર પ્રતિબંધ નથી.  મારી
મિત્ર પંદર વર્ષથી બાળક માટે પ્રયત્ન કરી રહી હતી.
સાવ જ આશા મૂકી દીધી હતી. ત્યારે અચાનક ખબર
પડી કે તેને સારા દિવસ રહ્યા છે. જ્યારે હું ખુશ થઈ
મળવા ગઈ ત્યારે મારા ખોળામા માથૂ મૂકી રડી રહી
હતી. માનવાને તૈયાર જ ન હતી. ખૂબ પ્રયત્ને તેને
શાંત પાડી અહેસાસ કરાવ્યો કે હકિકત છે ‘તું મા
બનવાની છે.’
                દસ વર્ષથી કોર્ટમા કેસ ચાલતો હતો. બંને
પક્ષ કોર્ટના ધક્કાથી ત્રાસી ગયા હતા. અંતે ચૂકાદો
આવ્યો છૂટાછેડા થઈ ગયા. દુખની વાત હતી. ત્યારે
‘લીના’ જોરથી હસી પડી. પ્રેમમા પાગલ, દસ વર્ષનો
પરણિત ગાળૉ. નજીવા કરણસર હઠ ને લીધે અંત
છૂટાછેડા. ભલે જોઈતા હતા . મળ્યા છતાંય અંતર
રોતું હતું. હસવામા રૂદન છુપાયું હતું.

હસી કાઢજો

June 13th, 2010

    મરવાના ત્રણ સહેલા રસ્તા.

૧. રોજ ૧ પેકેટ સિગરેટ પીવી.—૧૦ વર્ષ

૨. રોજ બે થી ત્રણ પેગ દારૂ ઢીંચો.—–૩૦ વર્ષ

૩, કોઇને દિલોજાનથી મહોબ્બત કરો——-દરરોજ મરવું પડશે

Type in
Details available only for Indian languages
Settings Settings reset
Help
Indian language typing help
View Detailed Help