આવે છે આજે યાદ

અનજાણ હતા બંને પામ્યા જીવનભરનો સાથ

બાહોંમા સમાવી આલિંગી આવે છે આજે યાદ

ફોનની ઘંટડી વાગતા દોડતીતી ભાન ભૂલી

પ્રેમાળ અવાજનો અંદાઝ આવે છે આજે યાદ

કેમ ક્યારે  બનેને અનહદ થઈ ગયો હતો

પહેલા પ્રણયની સોડમ આવે છે આજે યાદ

આપણે મળ્યા હતા પાગલ થયાતા બેસુમાર

એકમેકના પ્યારમા ભિંજાયા આવે છે આજે યાદ

આ જીવન પૂરતો  ભલે સાથી સાથ છૂટ્યો

વિતેલ વર્ષોનો અહેસાસ આવે છે આજે યાદ

     તમારી યાદમા——————–

આક્રમણ

 તમને થશે કોનું?  આવો ભયંકર શબ્દ વાપરવાનું પ્રયોજન શું હશે.

શાંતિથી બેસો, વાંચો અને વિ્ચારો જો આમાંથી એક પણ શબ્દ ખોટો યા અયોગ્ય

લાગે તો તમને ગમે તેવી સજા ભોગવવા હું તૈયાર છું. યાદ રહે વિચાર કરીને

પ્રત્યુત્તર આપવાની મહેરબાની કરશો.

         હું મુંબઈની રહેવાસી. મુંબઈમા જન્મી, શિક્ષણપામી, બાલ્યાવસ્થા, યુવાની

પાંગરી બધું જ આ મોહમયી નગરી મુંબઈમા. પિતાજી પ્રેમ ખૂબજ આપે કિંતુ

દિકરી હોવાને કારણે ધારા ધોરણ પણ ખૂબ કડક. સાંજના સાત પહેલા ઘરે આવી

જવાનું. છોકરાઓ સાથે હળવા મળવાનું નહી. જોકે શાળા તેમજ કોલેજમા અભ્યાસ

કર્યો જ્યાં છોકરા તથા છોકરી  સાથે ભણતા હતા. ખેર વાત બહુ નહી લંબાવતા જે

કહેવું છે તે મુદ્દા ઉપર આવું. લગ્ન થઈ ગયા. કનૈયાકુંવર જેવો પુત્ર અવતર્યો. ખુશીનો

પાર નહી. આમદની ભલે થોડી હોય કિંતુ ખુશીને તેની સાથે કોઈ લેવાદેવા નથી. બીજા

બાળકના આવવાની ઘડીઓ ગણાતી હતી ત્યાં———-

             ઘરમા ઢગલો પૈસા ખરચીને મહેમાન આવ્યા. આવ્યાતો એવાકે જવાનું નામ

લેવાનું તો શું સીધા સુવાના રૂમમા પ્રવેશ્યા. ન કોઇ લાજ શરમ કે ન પાછા જવાનું નામ.

મારી યાદ શક્તિ જો દગો ન દેતી હોય તો તે ૧૯૭૩ની સાલ હતી. પછી તો બસ ન જુએ

સમય કે સ્થળ તેમનો પગ પસેરો સહુને પ્યારો લાગવા માંડ્યો. ઘરમા કોઈક વાર વાદ

વિવાદ થતા હતા તે અદ્ર્શ્ય થવા લગ્યા. મહેમાન બોલે ત્યારે સહુ સાંભળવામા તલ્લીન.

કોઈની મજાલ છે તેની સામે પોતાનું મંતવ્ય રજુ કરે. ધીરે ધીરે તેમણે પોત પ્રકાશ્યું.

સમયની મર્યાદા ઓળંગી. છતાય સહુને તે મહેમાન ગમતા. અરે ઘણી વાર તો પતિ યા

પત્નીને થાય કે એક બીજાને  એકાંત માટે સમય જોઈએ. આ, મહેમાન સહુના પ્યારા.

           હવે તો તેમેણે માઝા મૂકી છે. ન જુએ સવાર કે સાંજ , ન જુએ રાત કે દિવસ.

ન સમઝે પ્રસંગની ગંભીરતા યા ટાણું , કટાણુ. બસ આખ ઘરને, નાના યા મોટાને સહુને

તેનું ઘેલું લાગ્યું છે. અરે મા મારી અમને જમાડવાનું ભૂલી જાય. પિતાજી મારા નોકરીએ મોડા

પહોંચે. બાળકો ઘરકામ ભૂલી તેમાં મશગુલ . આજની તારિખમા એ મહેમાને લગ્ન કર્યા.

હવે તો માઝા મૂકી દીધી……………..

     પ્રિય વાચક    મિત્રો આ કેવુ મહેમનનું આક્રમણ પૂરા ઘર ઉપર છે.  જો તમે મને આ

મહેમાનથી  છૂટકારો    મેળવવામા સહાય કરશો તો હું તમારી જીવનભરની ઋણી રહીશ——-

એમીઃ  નવા ઘરમા રહેવા ગઈ. પાડોશી હજુ મળ્યા ન હતા.

             એક દિવસ દાદરાની સામે રહેતા બહેન મળ્યા.

પાડોશીઃ આવો ને! ઘર એકદમ ઘમસાણ હતું. એટલામા

                  ’બાર્બરા બુશ’ અને ‘જેકી ઓનાસીસ કેનેડી’

                   ક્યાં છો? 

 એમીઃ વિચારમા પડી ગઈ. આ કોને બોલાવે છે.

 પાડૉશીઃ અરે એ તો મારી બે બિલાડીના નામ છે.

 એમીઃ અરે જો તમે ત્રીજી પાળવાના હો તો તેનું નામ

              ‘ઈન્દિરા ગાંધી’ રાખજો.

              હા હા હા હા

         આજે રુચા ખૂબ ઉંડા વિચારમા બેઠી હતી. તેને સમઝ પડતી હતી કે આમ કેમ થયું.

રુચા અને રોહિત બન્ને ડોક્ટર એટલે પૈસાનો તો કોઈ સવાલ જ નહતો. બાળકોના ઉછેરમા

રુચાએ દિલ પરોવીને ધ્યાન આપ્યું હતું. ઘરમા કાયમ માટેના બહેન હતા જે આપણી રસોઈ કરે.

બાળકોને પાણી માગતા દૂધ મળ્યું હતું. એક મેક્સિકન છોકરી હતી જે દર બે દિવસે આવી ઘરની

સાફ સફાઈ તથા કપડા ધોવા ઈસ્ત્રી કરવી એ બધાજ કામ કરે.

      રુચા પોતે પણ કદી શનિ, રવિ કામ ન કરતી. બાળકોની બધી પ્રવૃત્તિમા  તેની હાજરી અચૂક

રહેતી. હા, રોહિત કોઈવાર ન પહોંચી શકે તો બાળકોની માફી  માગતો. રોન અને રીના ખૂબ

સભ્યતાથી ભરપૂર સુંદર બાળકો હતા. તેઓ ખોટી સંગતમા ન પડે તેનું રીના ખૂબ ધ્યાન રાખતી.

પૈસા છૂટે હાથે મળતા છતાંય બાળકોની તેની કિમત સમજાવતી.   સંપૂર્ણ આઝાદીની    સાથે

જવાબદારીનું ભાન  હોવા છતા પણ આવું પગલું રીના એ શામાટે ભર્યું હશે? એમા રોને સાથ

આપ્યો.

     ચીંતામા બેઠેલી રુચાને રોહિત ક્યારે આવ્યો તેનું ભાન પણ ન રહ્યું. રોહિત ગમે તેટલો

થાકેલો ઘરે આવે એટલે રુચાનું મલકાતુ મુખડું જોઈ તેનો દિવસ ભરનો થાક ઉતરી જાય.

નસિબવાળા હોય તેને આવી પત્ની મળે. રોહિત હંમેશા રુચાના વખાણ કરતા થાકતો નહી.

તેનું જગજાહેર વાક્ય ‘ આપણામા માનીએ છીએ કે જો આ ભવે પતિ પત્ની થયા તો સાત

ભવનો સાથ નિભાવવાનો.’ રુચા મારો આ તારી સાથે પહેલો ભવ છે. રુચા ખૂબ રાજી થતી

અને રોહિતની બાંહોમા સમાઈ જતી. કિંતુ આજે રુચા એવા તો કેવા ગંભીર વિચારોમાં

ખોવાઈ ગઈ છે કે રોહિત આવ્યો તેની તેને ખબર પણ ન પડી.    

        રોહિતે પાછળથી આવી તેની આંખો બંધ કરી. રુચાએ ઝટકાથી હાથ છોડાવ્યો. રોહિત

પળવાર વિમાસણમા પડી ગયો પણ પછી હસીને કહે કેમ મારી રાણી ક્યાં ખોવાયા છો અને

ઉપરથી આવો છણકો. વિચારમા ખોવાયેલી રુચાનો સંયમ છૂટી ગયો. પોતાના વર્તન માટે

શરમ અનુભવી અને રોહિતની છાતીમા માથુ સંતાડી રડવા લાગી. હવે ગભરાવાનો વારો

રોહિતનો હતો. રુચાને પસવારતા કહે શું થયું કઈ વાત કરે તો ખબર પડે.

          રુચાની સમઝમા ન આવ્યું કે વાતની શરૂઆત કેવી રીતે કરવી.  એતો સામેથી પ્રશ્ન

પૂછી બેઠીકે રોહિત આપણે ક્યાં ગોથુ ખાધું કે આપણા બાળકો આવું પગલું પણ ભરી શકે.

રોહિત વિચારમા પડ્યો એવું તો રીના અને રોને શું કર્યું હશે?  સવારનો ભૂખ્યો રોહિત તેની

‘ભૂખ તો વિસરાઈ ગઈ. તેને ખબર ન પડી કે રુચાને શું જવાબ આપવો. રુચા તું ખુલ્લા દિલે

વાત કર તો મને કાંઈ સમઝ પડે. આમ ગોળ વાત કરીશ તો હું તો બુધ્ધુ છું તને ખબર છે.

રુચાને પોતાની ભૂલ સમઝાઈ. રોહિતને કહે તું ‘જુલિયા’ને ઓળખે છે. રીનાની મિડ્લસ્કૂલની

 દોસ્ત. આપણે ઘરે છૂટથી આવે જાય છે. રોન અને રીના બન્ને તેના પ્રેમમાં———————–

એક ડગ ધરા પર—૧૨

         સઘળા દુઃખની એક જ દવા છે. તે છે ‘સમય’. સમય ભલભલું કઠીન દર્દ મિટાવવા

સમર્થ છે.  માતા પિતાની જગ્યા કોઈ પણ વ્યક્તિ પૂરવાને સમર્થ નથી. તેમની મધુરી

યાદ અને શીળી છાયાના સંભારણા  જીંદગી જીવવા માટે પૂરતા હોય છે. દરેકને એ

રસ્તે વહેલા કે મોડા જવાનું છે. સોનમ અને સાહિલ જીવનની ઘટમાળમા પરોવાઈ ગયા.

           શાન કોલેજમા આવી અને પ્રગતિને પંથે ચાલવા લાગી તેની સહેલી સુલુ, જેને

સાવકીમા હતી એક દિવસ કહે મારા લગ્ન નક્કી થઈ ગયા. સુલુ પણ ભણવામા ખૂબ

હોંશિયાર હતી. શાન તો સાંભળીને છળી પડી. કહે શું વાત કરે છે? કોની સાથે? ક્યારે?

કેમ આટલા જલ્દી? સુલુ બિચારી શું બોલે! એનું રડવું માતુ ન હતું. એને ભણીને પોતાની

જીંદગી સુંદર રીતે જીવવી હતી. તેના પિતાજીનું કશુંજ નવી મા પાસે ચાલતું ન હતું.

                સુલુની ઉંમર હજુ માંડ સત્તર વર્ષની હતી. જેની સાથે લગ્ન થવાના હતા એ

બીજવર હતો. નવી માને પૈસામા રસ હતો. નહી કે સુલુ સુખી થાય તેમા. શાન, નેહા અને

સુલુની ત્રિપુટી મસલત કરવા માંડી. સોળે સાન આવે એ ઉક્તિ મુજબ તેમની વિચાર શક્તિ

ખીલી હતી. ૨૧મી સદીની છોકરીઓ ઘણી ચબરાક અને સારા નરસાનું ભાન ધરાવતી

હોય છે.

      શું કરે તેના વિચારોમા ખોવાઈ ગયા. ૧૭ વર્ષ એ તો કાંઈ પરણવાની ઉમર ગણાય?

આજે સમાજમા ચારેકોર નજર ફેરવો. ૩૦ થી ૩૫ વર્ષની છોકરીઓ જણાશે. ઘંઉ વીણું કાંકરા

વીણું માં કુંવારી રહી ગઈ હોય છે. શરૂઆતના ૨૫ વર્ષના થાય ત્યારે તેમનો જવાબ હોય

છે “અમે પરણવા માટે તૈયાર નથી”. શું તેના માટે લાલ કે લીલા સિગ્નલ ઝબુકતા હોય છે?

અમારે અમારું ભવિષ્ય બનાવવું છે. ત્યાં સુલુ ને જુઓ. કાંઈક તરકીબ કરવી પડશે જેથી

પરણવા આવનાર મૂરતિયો હા પડી જ ન શકે. સુલુને પોતાની બંને કીકી વચમા લાવવાની

ફાવટ હતી.  સુમનભાઈ મોટી ફાંદવાળા જ્યારે તેને મળ્યા ત્યારે વાતો કરતા સુલુ ચાલાકીથી

તેમે કરતી. ‘બાંડામાં બોંતેર ” લક્ષણ હોય સુમનભાઈએ તો ધસીને ના પાડી દીધી. શાને તેના

માનમા સુલુ અને નેહાને પારસી ડેરીનો મસ્ત આઈસ્ક્રિમ ખવડાવી આનંદ વ્યક્ત કર્યો.

         શાનને હવે ભણવાની સાથે સાથે આ બધી વાતોમાં ઉંડો રસ લેવા માંડ્યો. તેને થયું

જેટલું ભણવું જરૂરી છે તેટલુંજ સાથે ભણતી સહેલીઓના જીવનમા આવતા નાનામોટા

અવરોધોને સુલઝાવવાનું પણ તેટલું જ અગત્યનું છે. શાનનું શાણપણ તેની બહેનપણીઓના

પ્રમાણમા ખૂબ ચડિયાતું હતું. તેમા મુખ્ય ભાગ માતાનો પ્રેમ, સમયસૂચકતા અને દાદા, દાદીની

સુંદર કેળવણી  હતા.ચાલો હાલ પૂરતો સુલુનો વિકટ પ્રશ્ન ઉકલી ગયો.

       તેવામાં શાનની બહેનપ્ણી નેહાની કાકાની દિકરી હિના લગ્ન કરીને બે વર્ષમા પિયર

પાછી આવી. કારણ તો કહે પૈસાવાળાનો નબીરો ખોટી આદતોમા ગળાડૂબ હતો. ઉપરથી

ઘરે આવીને હિનાને મારે તે નફામા.  સારું હતું કે બાળકની ઝંઝટ હતી નહી. તેને બરાબરનો

પાઠ ભણાવવાનું આ ત્રિપુટીએ નક્કી કર્યું. ‘

       જાસુસી કરવા માંડીકે હરિશભાઈ ક્યાં જાય છે અને કોને મળે છે.   આવા બધા કારસ્તાન

ઘરમા કહે તો ગુસ્સો સહન કરવાનો વારો આવે, કિંતુ પરિણામ સફળ આવે ત્યારે ધીરે રહીને

મમ્મીને શાન બધું જણાવતી. સોનમને, શાન બહેન પણીને મદદ કરે તેમાં વાંધો ન હતો.

તેને પોતાના લોહી તથા તેની સમજદારી પર ગર્વ હતો. શાનને સમઝાવતી ‘બેટા વગર

વિચાર્યું કામ ન કરીશ કે જેથી મારે ,તરા પપ્પાને અને તારા ભાઈલાને નીચું જોવાનો

વારો આવે,”.

      હરિશભાઈને પાઠ ભણાવવા ત્રિપુટી કામે લાગી ગઈ. હિનાએ સાફ શબ્દમાં જણાવ્યું

તેને હરિશ ઉપર પ્યાર છે. વધુ પડતા બે નંબરના પૈસાને કારણે તે આડે રસ્તે ચડી ગયો

છે. હા, તને સીધે રસ્તે લાવવા કાજે હું કાંઈ પણ કરવા તૈયાર છું. જીવનમાં પ્રથમ પ્યારની

મહેકનું વર્ણન કરવું અશક્ય છે. નાની ઉમરમા થતો પ્યાર આંખની ભ્રમણા છે. કિંતુ સમઝદારી

દ્વારા પાંગરેલું પ્યારનું પુષ્પ તેની સુંગધ જીવનભર ફેલાવે છે. આ કાંઈ કાગળનું ફુલ નથી.

તે કદી મુરઝાતું નથી. દિવસે દિવસે ખીલે છે. તેનું સૌંદર્ય અંગ અંગમાંથી પ્રગટે છે. જીવન

પ્યારનું પરિણામ છે. પ્યારને સસ્તો સમઝવાની ભૂલ કદી ન કરનાર હિનાએ, પોતાનો પ્યાર

મેળવવા  કમર કસી. તેમાં સહકાર સાંપડ્યો શાન, સુલુ અને નેહાનો————–