Archive for the ‘કાવ્યો’ category

બા એકલા જીવે

June 8th, 2010

       હા, બા એકલી કેવી સુંદર રીતે જીવી શકે.

       જમાનાને પહેચાની, તેની સાથે કદમ મિલાવી

       ચાલવામા અને જીવવામા મજા છે.  

                       બા એકલી જીવે છે

                        ખુમારીભેર જીવે છે

                        પ્રભુ ભજન કરે છે.

                         મનગમતું શીખે છે

                       બાળકોને શિખવાડે છે

        જુવાનીમા ઘોંઘાટ ચારેકોર વરતાતો

        ૨૪ કલાકનો દિવસ બાને ટુંકો લાગતો

       ચાર વાગતાં સવાર પડતી ૯ વાગે નસકોરાં

              બા સહુની સગવડ હરપળ સાચવતા

        સમયની આવનજાવનમા બા આજે મુસ્કાયે

        સંસ્કારી બાળકો તેના આજે પ્યારથી પાય પખાલે

       સમયની શરમ સાચવી બા આજે ગૌરવભેર એકલા જીવે

       સંતોષની લાગણી ઉરે ધરી બા પ્રેમથી માનભેર એકલા જીવે

       જરૂરત પડ્યે એક્મેકની પડખે રહેતા સલાહસંપે બા એકલા જીવે

       ગૌરવવંતી બા હસે હસાવે ‘બાપુની’ લીલીવાડી ભાળી એકલા જીવે.

માયા ન મૂકાય

May 4th, 2010
 
 સૂરજ આભે જણાય ભલે વાદળ તેને ઢાંકે
વાદળ વરસી જાય ભલે વાયરો તેને હાંકે
મેહૂલો ગરજે સદાય ભલે વરસે ના વરસે
આંધી ઉડાડી જાય ભલે ફૂલ હોય કે ઝાડ
માબાપ કરે પ્યાર ભલે આદર મળે ના મળે
કુટુંબ સંપે સોહાય ભલે વિચાર ભિન્ન જણાય
જીવન વિત્યું જાય ભલે સરળ યા સંઘર્ષમય
તન પણ છૂટી જાય ભલે ને માયા ન મૂકાય

દિશા શૂન્ય

April 29th, 2010

હરએક પગલું ભૂલભરેલું

હરએક કાર્ય ગોટાળો

મુશ્કેલીઓ વધી ગઈ

માર્ગમા ખોટવાયો

જવાબદારીથી ભાગતો

હરપળ ચાલ બદલતો

આગળ વધુ કે અડો રહું

મનહી મન મુંઝાતો

મંઝિલ જેની વાંકીચુકી

ધ્યેયની ખબર નહી

અંધારા ઉલેચવા

માચીસની પેટી નહી

ઋતુ આવે ઋતુ જાયે

ક્યાંય સ્પર્શે નહી

ગગને મીટ માંડી

દિશા શૂન્ય થઈ

નૂતન વર્ષનું નવલું પ્રભાત

December 30th, 2009

     નવા વર્ષની વધાઈ દંઉ

     મંગલતાની ખેવના કરું

      ખાનગી વાત કાનમાં કહું

      ખોટા વચન પ્રભુને દંઉ

     એક શબ્દ ખરો કહું

      પાળીશ નહીં એકરાર કરું

      “હું” જેમનો તેમ રહું

       આંખનું કાજળ ગાલે ઘસું

       દુનિયાને ઉંધા ચશ્મા દંઉ

      ચક્કીમાં ઓરો પિસાયા કરું

        છોતરાને ઉડાવ્યા કરું

       માન અપમાન ન ગણકારું

       “માનસ” સમજવાની કોશિશ કરું

     ઉગતા સૂરજને નમન કરું

     કિરણ સંગે ગેલ કરું

           ૦૧-૦૧-૧૦

   શું સૂચવે તે કોયડો કહું

    મારા પછી તારો ને

     તારા પછી મારો.

   જીંદગી રમત છે દાવ  દઊં

પોઢ્યા

November 11th, 2009

 

નિર્દોષ ગોળીએ વિંધાયા

દોષિત દવાખાનામા પામે સરભરા

જુવાનો કબરે પોઢ્યા

ગુન્હેગાર ક્યારે પામશે કારાગાર

કોડ તેમના અધૂરા

સુણાય છે છાના સિસકાર

ક્યાંનો છે ન્યાય

હવે બદલાય છો કારોબાર

બે આંસુની અંજલી

જાણવા ઉત્સુક તેના સમાચાર

 

   તેર જુવાનિયા ચીર નિદ્રામા ‘પોઢ્યા’

હૈયુ  હાથ ન રહ્યું. ક્યારે જગમાંથી આવો

કાળોકેર મટશે?

બાલિકા

November 9th, 2009

કળી જેવી એ સુંદર બાલિકા

   પળભરમાં રોળાઈ ગઈ

મધુરી મુસકાન હોઠે બાલિકા

  ક્ષણભરમાં વિલાઈ ગઈ

વાંક શું હતો કુમળી બાલિકા

  ટુકડાઓમાં વહેંચાઈ ગઈ

માની મમતા, રડતી આંખો બાલિકા

  હૈયાને હચમચાવી ગઈ

પાશવી કૃત્યનું આચરણ બાલિકા

   મોતને શરમાવી ગઈ

  છેલ્લા ચાર દિવસથી ટીવી પર આવતા ‘સમર”

વીષેના સમાચાર જોતાં પેન આ  વ્યથા લખવાને

મજબૂર બની.

કાના રાસે રમવા ને આવ

October 1st, 2009

 શરદ પૂનમની રાતડીને નિરખું તારી વાટ

 કાના રાસે રમવાને આવ

નીતરે નભેથી દૂધમલ ચાંદનીને સજ્યામેં સોળ શણગાર                

 કાના રાસે રમવાને આવ

ઓઢું હું શ્વેત ઓઢણીને કેશમાં મોગરાનું ફૂલ                      

કાના રાસે રમવાને આવ

ગોપીઓનું વ્રંદ ટોળે મળ્યુંને ઈંઢોણી જમુના ઘાટ                       

 કાના રાસે રમવાને આવ

આજની ઘડી રળિયામણીને ચંદ્ર ચડ્યો આકાશ                        

  કાના રાસે રમવાને આવ

તારા કામણે મુને ઘેલી કીધી ભૂલી હું ઘરને બાર                        

 કાના રાસે રમવા ને આવ

રાસ રમંતા થમે રાતડી ને થાકું ન હું પળવાર                       

 કાના રાસે રમવાને આવ

रितिका

September 25th, 2009

 

  जादू भरे नयन और मधुरी मुस्कान

बनाने वालेने मिलाई और हुई पहचान

कैसे बताउं क्यों कैसे मुझे  वो  भाई

“मम्माजी” कहा और मैंने जान लुटाई

प्यारसे मिलना अपना दिल खोलना

चूपकेसे आके मेरे दिलको टटोलना

कितने सालोंकी प्यास एक बेटीका होना

बनी त्रुप्त पाके एक सुहानी  हुई  रैना

भोली भाली चंचल पटर पटर करती

कानोंमे आके मीठे चुटकुले सुनाती

रितिका नाम उसका, दिल्ली धाम उसका

दिल चुराना काम उसका सुहाना अंजाम उसका

  

 

पिछले साल नवरात्रीकी आठम के दिन ये बडी

प्यारी लडकी मुझे मिली थी. मम्माजी कहकर मुझे

प्यार और सम्मान दीया था. बेटी न होनेकी कमी

पूरी की थी.

અલૌકિક દ્રશ્ય

September 2nd, 2009

નાના નાના ચાર ગલુડિયા

ચપ ચપ ચપ ચપ અલૌકિક દ્રશ્ય

માના સ્તનને ચૂસી રહ્યા

ઉંચા પગે ઉભા રહીને

અમ્રતનો સ્વાદ માણી રહ્યા

શાંત મુદ્રા સંતોષની  આભા

મુખ ઉપર છાઈ રહી

અદભૂત યા અલૌકિક કહું

ચક્ષુ મારા નિરખી રહ્યા

 પગ ધરાએ ખોડાઈ ગયા

ઘર ઘર રમીએ

August 30th, 2009

હું બોલાવું તું આવ આપણે ઘર ઘર રમીએ

એકલા થાકી જવાય ચાલને ઘર ઘ્ર રમીએ

મનને મનાવ્યું, દિલને સમજાવ્યું આપણે ઘર ઘ્ર રમીએ

એકલતા કેમ દૂર થાય ચાલને ઘર ઘર રમીએ

યાદોથી ભીંતો ધોળાવી આપણે ઘર ઘર રમીએ

હોંશભેર આંગણું સજાવ્યું ચાલને ઘર ઘર રમીએ

તારા પગરવનો સાદ સુણાય આપણે ઘર ઘર રમીએ

કાને વહાલ ભર્યા શબ્દ અથડાય ચાલને ઘર ઘર રમીએ

ભૂલકાંઓથી ઘર ગુંજાય આપણે ઘર ઘર રમીએ

તારી યાદોંથી હૈયું ભિંજાય ચાલને ઘર ઘર રમીએ

વહાલની હેલીમાં ભાન ભૂલાય આપણે ઘર ઘર રમીએ

Type in
Details available only for Indian languages
Settings Settings reset
Help
Indian language typing help
View Detailed Help