Archive for September, 2009

તને શું કહું?

September 10th, 2009

           આજે મકાનમાં કોઈ નવું રહેવા માટે આવવાનું છે. શિરીષના અવસાન પછી

આવડું મોટું ઘર ખાવા આવતું. સ્નેહ વિચારતી કોઈ કોલેજમા જતા વિદ્યાર્થીને ઘરમા

રાખું તો મને સથવારો પણ રહે. બંને બાળકો અમેરિકા રહેતા હતા. દિકરીઓતો સાસરે

જ શોભે એ યુક્તિમા તેને ગળા સુધીનો વિશ્વાસ હતો.

       સારિકા અને શિતલ સુખચેનથી પોતાના પરિવાર સાથે મિલવોકીમા રહેતા. બંને

બહેનો નજદીક હતી તેથી સ્નેહને ખૂબ સારુ લાગતું. નવી આવનાર પણ છોકરી હતી.

 નામ હતું અનુજા. ત્રણ વર્ષ રેસીડન્સીના કરવાના હતા. તેને બરાબર સરનામું આપ્યું

હતું ગાડી બપોરે એક વાગે દિલ્હીથી આવવાની હતી. સ્ટેશનથી ઘરે આવતા કલાક તો

સહજ નિકળી જાય. વરલી દરિયા કિનારે બંગલો અને તેની કોલેજ દાદરમા. અનુજા માટે

અનુકૂળ જગ્યા હતી. સ્નેહ વરંડામા આંટા મારી રહી હતી.  જસુ પણ કામકાજમાંથી પરવારી

જરા આડે પડખે થઈ હતી. રસોઈ થઈ ગઈ હતી. અનુજા આવે મુસાફરીનો થાક ઉતારે પછી

સાથે જમવાનું નક્કી કર્યું હતું.

      સ્નેહ વિચારે ચઢી ગઈ. કદી કોઈ દિવસ ઘરમાં કોઈને ભાડે રાખ્યા ન હતા. પૈસાની

અછત ન હતી. છતાંય જો બે પૈસા મળે તો એમા ખોટું શું હતું. મનથી નક્કી કર્યું હતું,

ભાડાના જે પણ પૈસા આવશે તેનાથી બને એટલા વિદ્યાર્થીને   સહાય કરીશ. ઠાકોરજીની

દયાથી પૈસાની બાબતની તેને ચીંતા ન હતી.  જીંદગીમા અજાણ્યાને પણ હાની ન પહોંચે

તેનો ખ્યાલ રાખનાર સ્નેહ બેચેન હતી. અનુજા સાથે સુંદર વ્યવહાર, તેના ગમા અણગમા

પ્રત્યેના ખ્યાલમા ગરકાવ થઈ ગઈ.  ત્રણ વર્ષનો સમય તેને માટે અગત્યનો હતો.

              ભલેને ઘરમા જસુ હતી. કામ કરવા માટે અલગ માણસ પણ હતો. કિંતુ અનુજા

નવી આંગતુક એક આગવું સ્થાન ધરાવતી હતી.  એટલામા ઘંટડી વાગી. સ્નેહ જાતે

બારણું ખોલવા ગઈ. રૂપરૂપના અંબાર જોઈને બારણામા ખોડાઈ ગઈ. અનુજા ખૂબ

સુંદર હતી. સ્તબ્ધ બનેલી સ્નેહ તેને આવકાર આપવો પણ વિસરી ગઈ. આંખોથી

તેનું દર્શન કરી રહી. અનુજા ના પણ એવાજ હાલ હતા. પ્રેમાળ પતિ અને વહાલસોયા

સાસુ ,સસરાને છોડી આગળનો અભ્યાસ કરવા આવી હતી. બંને જણા જાણે નિંદરથી

જાગ્યા હોય તેમ હસી પડ્યા. સ્નેહે લાગણીઓને અંકુશમા કરી, મીઠો આવકાર આપી

અનુજાને ઘરમા આમંત્રી. બણે જણ સોફા પર ગોઠવાયા. જસુ ઠંડુ પાણી લઈને દાખલ

થઈ.  તેને ન્યાય આપતા પાછા વાતે વળગ્યા. અનુજા દિલ્હીની તેથી હિંદીમા વાતનો

દોર સંધાયો.  રાષ્ટ્ર્ભાષાની પ્રેમી સ્નેહને તો ઔર આનંદ આવ્યો.

        જમી કરીને અનુજા આરામ કરવા ગઈ. તેના આનંદનો પાર ન હતો. તે અસંજસમા

હતી કે મુંબઈ નગરીમાં તેને શું મળશે. કહેવાય છે કે મુંબઈમા ‘રોટલો મળવો સહેલો છે

ઓટલો મળવો અઘરો’. કુટુંબ છોડીને આવી હતી, મુસાફરીનો થાક. આંખ ક્યારે મિંચાઈ

ગઈ તેનું પણ તેને ભાન ન રહ્યું. પાંચવાગે જસુ ચા લઈને આવી ત્યારે તે ઉઠી. બીજા

દિવસથી હોસ્પિટલમા જવાનું ચાલુ કરવાનું હતું. સ્નેહે પહેલો દિવસ હતો તેથી ડ્રાઈવરને

સુચના આપી મોકલ્યો. અનુજાને ખૂબ આનંદ થયો. કહે આંન્ટી તમે કેટલા સારા છો. હું

તમને ઓછામા ઓછી તકલીફ આપીશ. આમને આમ દિવસો વિતતા રહ્યા.

        રવીવારનો દિવસ હતો, સ્નેહ ચાના ટેબલ ઉપર અનુજાના આવવાની રાહ જોતા

છાપામાના સમાચાર વાંચવામા તલ્લીન હતી. ત્યાં અનુજા આવી, દુલ્હનની જેમ તૈયાર

થઈને, આન્ટીને પગે લાગી, સુંદર સાડી તથા પૈસાનું કવર આન્ટીના ખોળામા ધર્યું. અનુજા

કઈ સમજે યા બોલે તે પહેલા તે રણકી ઉઠી , આન્ટી, आज करवांचौथका त्योहार है, मेरी

मा या सास नही है. दोनो दिल्हीमें और मैं यहां आपके पास.. आप मुझे आशिर्वाद दीजए. 

અનુજા આ ધન્ય પળ માણી રહી. અનુજાને અંતરના આશિર્વાદ આપ્યા. પ્રેમથી ગળે લગાવી.

ઉભી થઈ કબાટમાંથી શિતલ માટે લાવેલા ઝુમખા અનુજાને પહેરાવ્યા.

      ગુજરાતીઓમા આ તહેવાર યા રિવાજ હોતો નથી.  અનુજાને તો આજે ઉપવાસ હતો. સાંજે

ચાંદો નિકળશે ,તેના દર્શન કરશે પછી જમશે. જસુને સરસ વાનગી બનાવવાની સૂચના આપી.

આજે સ્નેહનો આનંદ સમાતો ન હતો, પતિ તથા બંને દિકરીઓની યાદમા ખોવાઈ ગઈ. મનમાં

ગણગણી ઉઠી અનુજા બેટા મને આટલો સુંદર અવસર સાંપડ્યો “તને શું કહું?———-

૯-૯-૯-૯-૯-૯——

September 9th, 2009

૯_   વર્ષ

૯_ મહિનો

૯_ તારિખ

૯_ કલાક

૯_ મિનિટ

૯_ સેકન્ડ

આજનો શુભ દિન સહુને આનંદ અર્પે.. “૯”નું મહાત્મ્ય ક્યાંથી શરૂ કરું.

સહુ પ્રથમ “રામનવમી” થી.  ભગવાન રામનો જન્મ દિવસ.

“નવગ્રહ”, સૂર્ય, મંગળ, ચન્દ્ર, બુધ, ગુરૂ, શુક્ર,શનિ, રાહુ અને કેતુ.

  “નવરાત્રી”. પછી તે ચૈત્રની હોય કે આસો મહિનાની.

  “ગાયત્રીચાલીસા”નું અનુષ્ઠાન નવ દિવસ.

   “આંકડા”, ૧, ૨, ૩, ૪, ૫, ૬, ૭, ૮, અને ૯.

   “રામાયણ”ની કથા “૯” દિવસ.

   રામાયણ ના ‘અરણ્યકાંડ’માં રામે શબરીને દર્શાવેલ

   “નવધાભક્તિ.”

   ૧. સંતનો સમાગમ

   ૨. કથા શ્રવણ પ્રત્યે પ્રેમ.

   ૩. ગુરૂની સેવા

  ૪. ભગવાનના ગુણગાન (ભજન, કિર્તન)

  ૫. મંત્ર, જાપ

   ૬. ઈંન્દ્રિય પર અંકુશ

 ૭. રામમય સર્વ જગત.

  ૮. નિંદા દોષ. (છળ અને કપટનો ત્યાગ)

  ૯. ઈશ્વરની શરણાગતિ.

  “નવી વહુ નવ દિવસ”, (ઉક્તિ).

  અંતે ગણિતમાં “૯”નુ અદભૂત સ્થાન.

   બે આંકડાનો ગુણાકાર જો ‘૯’ વડે ગુણવાથી 

   જે પણ આવે તો તેમનો સરવાળો પણ ‘૯’ આવે.

  દા.તઃ  ૯ *૩ = ૨૭

   ૭ + ૨ =૯

   ૯ * ૧૫ =૧૩૫

   ૧+૩+૫= ૯ ( અજમાવી જુઓ)

     આજનો દિવસ સપ્ટેમ્બર ૯, આ વર્ષનો

   ૨૫૨ મો દિવસ. ચમત્કાર.   ૨ + ૫ + ૨ +  ૯

     ‘નવ ગણો આનંદ આજે પામો.’

તને થાક ન લાગે

September 6th, 2009

  આ દુનિયા તો આવી જ છે

તારા દામનમાં દાગ ન લાગે

તું જ્યાંજાય ત્યાં સંગે છે

તેના રંગ રૂપ જુદા લાગે

તે સ્થિર યા ઘુમરાય છે

સંભાળજે  તને  આંચકા ન લાગે 

નજરના અવનવા અંદાઝ છે

તારા ડગ ડગમગવા ન લાગે

દ્રષ્ટિ નિર્મળ પાવન પવિત્ર છે

તને શાને? શાકાજે ભય લાગે

સહુના ચહેરા ઉપર ચહેરા છે

તારા ભાવને વિકાર ન લાગે

માનવ માત્ર સઘળે સરખા છે

તારા મનને મલિનતા ન લાગે

અંતિમ શ્વાસ સુધીનો સંગાથ છે

 સમતા ધર, તને થાક ન લાગે

પૂર્ણમાસ

September 4th, 2009

  

 

    અનંત ચૌદસ ઉજવીને આજે બધા ઘરે આવ્યા.  ગણેશને

એક પ્રતિક રૂપે વિદાય આપી. કિંતુ ઘરમાં ચારેકોર નજર

ફેલાવો ગણપતિના દર્શન થશે.  હિંદુત્વ અને ગણપતિ

 અભિન્ન છે.  આજથી ચાલુ થયો પૂર્ણમાસી.  જે પ્રવર્તશે

ભાદરવા વદ અમાસ સુધી. તેના બીજા નામ છે, શ્રાધ્ધ

અથવાતો પીત્રુપક્ષ.

 શ્રાધ્ધ આવે વિછડેલાંની યાદ લાવે. હૈયું ધબકારો ચૂકે.  

 એવું નથી કે તેમેની યાદ સતાવતી નથી. હા, તેમનો

વિયોગ હવે કોઠે પડી ગયો છે. જીવનની સત્યતાનું

નગ્ન દર્શન થયું છે. હા, હવે તો આંખો ખૂલી છે.

જે ભ્રમ હતો તે છતો થયો છે.  વેર , ઝેર, ઈર્ષ્યા,

કાવાદાવા ને તિલાંજલી આપી. પવિત્રતાની

ગંગામાં ડુબકી મારી છે. 

    બસ હે પ્રભુ, વિજોગ પામેલા સર્વે કુટુંબીજનોની

યાદમાં આજે શ્રાધ્ધના પુણ્ય દિવસોમા હૈયામાંથી

શ્રધ્ધાજંલી.  મન, વચન અને કર્મથી તેમના ચીંધેલા

માર્ગ પર  ચાલવાની શક્તિ દે.  સંસાર અસાર છે.

અંતિમ મુકામ દરેકનું એકજ છે. તેમાં જાતિ, ધર્મ, દેશ,

કાળ કાંઇજ બાધક નથી.

ઈશ્વરનું કમપ્યુટર

September 3rd, 2009

સ્ત્રી પુરૂષનો થયો સમાગમ

નન્હા જીવનું થયું આગમન

ઈશ્વરના કમપ્યુટરમાં નિયમન

ફરી કદી ન તેનું ચિંતન  

“કટલા શ્વાસ લેવાના

કઈ ભાષા બોલવાની

કયો ધર્મ પાળવાનો

કઈ જાતિ અવતરવાની

કેવો દેખાવ પામવાનો

કેટલી ઉંચાઈ મળવાની

અભ્યાસ કેટલો કરવાનો

સંસ્કાર કેટલા કેળવવાનો

કેવી પ્રગતિ સાધવાનો

માબાપનું નામ ઉજાળવાનો

તેમના કાળજા વિંધવાનો

લગ્નની બેડીમાં બંધાવાનો

પ્રગતિના સોપાન ચઢવાનો

સંસારમાં સરતો રહેવાનો

ગળા ડૂબ ડૂબવાનો

કુટુંબની લપમાં પડવાનો

જગતમાં નામના કાઢવાનો

પ્રસિધ્ધિના શિખરે બિરાજવાનો

સંસારમાં કાળાધોળા કરવાનો

અંધારી ગર્તામાં ધકેલાવાનો

હળીમળી આનંદે જીવવાનો

જીવન સાર્થક કરવાનૉ

અંત સમયે રિબાવાનો

હસતે મુખડે સિધાવવાનો

અલૌકિક દ્રશ્ય

September 2nd, 2009

નાના નાના ચાર ગલુડિયા

ચપ ચપ ચપ ચપ અલૌકિક દ્રશ્ય

માના સ્તનને ચૂસી રહ્યા

ઉંચા પગે ઉભા રહીને

અમ્રતનો સ્વાદ માણી રહ્યા

શાંત મુદ્રા સંતોષની  આભા

મુખ ઉપર છાઈ રહી

અદભૂત યા અલૌકિક કહું

ચક્ષુ મારા નિરખી રહ્યા

 પગ ધરાએ ખોડાઈ ગયા

યાદ છે ખરું?

September 1st, 2009

   સવારનો સમય હતો. સૂરજ વિચારી રહ્યો હતો કે આભે ઘુમવા નિકળું કે નહી?

હા, પણ વિચારમાં ગરકાવ હોવા છતાં, આભ તો લાલ ચટાક જણાતું હતું. પેલો

કૂકડો ક્યારનો સંગીતના આલાપ છેડી રહ્યો હતો. પક્ષીઓ અંહી તહી ઉડી ચણની

શોધમાં ગગને વિહરી રહ્યા હતા. બાળકોની ચીંતા તેમને પણ હોયતો ખરીને?

           સૂરજ ભલે વહેલો મોડો નિકળે, સાડા છના ટકોરે નિમ્મીને ઉઠયા વગર ન

     ચાલે. બે બાળકોને તૈયાર કરવાના, તેમને નાસ્તામા શું આપવું તેની તૈયારી

   કરવાની. પતિદેવની તથા પોતાની સરસ મસાલાવાળી ચા બનાવી સાથે બેસી

  તેની લિજ્જત માણવી. આ તેનો નિત્ય ક્રમ હતો. બધા વિદાય થાય પછી પ્રાતઃ-

  કર્મ પતાવી માત્ર દિવસના પાંચ કલાક નોકરી પર પોતે જતી.

            કામકાજમા ચોકસાઈ જાળવતી તેથી, તેને ધમાલ ન રહેતી. આજે સવારે,

  નિશા ઉઠી રડતી હતી. નિમ્મી , વિચારમા પડી ગઈ શું થયું? શું કોઈ ખરાબ

  સ્વપનું આવ્યું કે તેની પ્રેમાળ દિકરી ડરી ગઈ. દોડીને તેની પાસે પહોંચી ગઈ.

  નિશા હિબકાં લઈને રડતી હતી. કેમે કરી શાંત ન થાય . નિમ્મી પૂછીને થાકી

  પણ જવાબ આપે તે બીજા. બધુંજ કામકાજ ડહોળાઈ ગયું. નિશાએ તેને પડતી

   મૂકીને તેના શાળાના કપડાં કાઢવા લાગી. શાળાએ લઈ જવાનું દફ્તર શોધી

    રહી. તે જોઈ નિશાએ મોટેથી ભેંકડો મૂક્યો. નિશાને થયું જે વિચાર તેના મનમાં

   છે, તે સાચો છે. ધીરે રહીને નિશાને પૂછ્યું બેટા દફ્તર નથી મળતું. નિશાએ દસ

   શેરની મુંડી હલાવી.

         ધીરે રહીને વાત કઢાવી, ગઈ કાલે શાળાએથી ઘરે આવતા રસ્તામા બહેનપણી

  સાથે પગથિયા રમવા રોકાઈ હતી. રમત પછી ઘરે આવતા દફ્તર લેવાનું ભૂલી ગઈ.

   નિમ્મી ગુસ્સે થવાને બદલે જોરથી હસી પડી. બીજા રુમમા તૈયાર થતો નયન દોડીને

    આવ્યો. નિમ્મી શું વાત છે સવારના પહોરમા તું તો હંમેશા કામમા જ વ્યસ્ત હોય છે.

   આજે આ હું આવું સુંદર દ્રશ્ય કેવી રીતે નિહાળી રહ્યો છું. નિશાને માટે મમ્મીનું આ વર્તન

  કળવું અશક્ય હતું. રડવાનું પણ ભૂલી ગઈ. એટલામાં નીર પણ બાથરુમમાંથી ટુવાલ

  વીંટાળી દોડી આવ્યો.

           નિમ્મી બધાને લઈને ડાઈનીંગ ટેબલ પર ગઈ અને વાતનો ઘટોસ્ફોટ કરવા બેઠી,

   નિશાની વાત કરીને પછી કહે ‘ હું જ્યારે ચોથા ધોરણમા હતી ત્યારે આ જ રીતે મારું

  દફ્તર ભૂલીને ઘરે ગઈ હતી.’ મારા પિતાજી તે દિવસે દુકાને મોડા ગયા મને નવું

 દફ્તર અપાવી શાળાએ મૂકવા આવ્યા હતા.”

          આજે નિશાની વાત સાંભળી મને મારું બાળપણ——————-

Type in
Details available only for Indian languages
Settings Settings reset
Help
Indian language typing help
View Detailed Help